Michał Zołoteńko – płocczanin z Tczewa

Michał Zołoteńko dla większości kibiców to chłopak z Płocka. Młodsi nawet nie wiedzą, że urodził się w Tczewie. Sam Zołoteńko czuje się już płocczaninem i z tym miastem zamierza związać się na stałe.

W Tczewie piłka ręczna cieszy się spora popularnością. To miasto było swego czasu swoistym zagłębiem zawodników dla trójmiejskich klubów – Spójni i Wybrzeża. 28-letni Zołoteńko mógł wylądować w jednym z nich. Ale gdy zaczynał swoja przygodę ze sportem wcale nie był skazany na piłkę ręczna. Najpierw była lekka atletyka, a ściślej rzut oszczepem. Rzucał nim będąc w szóstej i siódmej klasie. W tej konkurencji odnosił sukcesy w makroregionie gdańskim. – Stawałem na podium, ale nigdy na najwyższym – wspomina Zołoteńko. – Rzucałem w granicach 50 metrów, ale to i tak mniej niż Marek Witkowski, dzisiaj nasz dyrektor sportowy, który także uprawiał tę konkurencję.

W siódmej klasie Zołoteńką, lepiej znanym jako Złoty, zainteresował się trener Lech Stoliński. Namawiał go do zmiany szkoły, gdzie piłka ręczna była na pierwszym m miejscu. – W siódmej klasie się to nie udało, bo weto postawiła mama – mówi Złoty. – Pracowała w szkole do której chodziłem i chciała mnie mieć na oku. Ale ósmej klasie skapitulowała.

Bardzo szybko przyszedł pierwszy sukces. W 1994 r., po niespełna roku treningów drużyna Zołoteńki, Sambor Tczew, pojechała na finał mistrzostw Polski juniorów i zdobyła złoty medal. – To był ostry początek i dobry bodziec, żeby zostać w piłce ręcznej – mówi. – Mieliśmy fajna ekipę, w tamtym czasie była to najwyższa drużyna w Polsce. W finale graliśmy ze Spójnią Gdańsk, z którą rywalizowaliśmy w lidze. Po dwóch dogrywkach wygraliśmy chyba jedna czy dwoma bramkami.

Zołoteńko w Samborze grał jeszcze do 1998 r. Z zespołem występował w rozgrywkach juniorskich i w III lidze. Walczył nawet o awans do II ligi z MMTS Kwidzyn. Ale to rywale okazali się lepsi o dwie bramki. Ze swoją macierzystą drużyną był w Płocku na turnieju ówczesnego Petro Echa. Sambor wygrał tę imprezę, a na Zołoteńkę zwrócili uwagę działacze Wisły.

Gdy kończył wiek juniora posypały się propozycje. Były ze Śląska Wrocławia, Kielc, Spójnia i Wybrzeże oraz Płocka. Było z czego wybierać. – Wisła oferowała mi jedne z lepszych warunków – przyznaje. – Tak naprawdę wybierałem między Wisłą a Śląskiem. I chyba opaczność czuwała nade mną, że wybrałem Płock, bo teraz nie ma już śląska.

Do Płocka Złoty trafił gdy miał 18 lat. Wisła była wtedy już po zdobyciu pierwszego mistrzostwa Polski. Oczekiwania i aspiracje w płockim klubie były bardzo duże. Dla młodego chłopaka gra w takim klubie była sporym wyzwaniem. Poza tym zmieniał całe otoczenie. Zołoteńko twierdzi, że nie miał problemów z rozstaniem z domem rodzinnym i adaptacją w nowym środowisku. – Jeszcze jak byłem w Tczewie, to często nie było mnie w domu, bo sporo wyjeżdżałem albo z zespołem, albo z kadrą juniorów – opowiada. – Nie było więc wielkich sensacji z powodu przeprowadzki. Poza tym, na zgrupowaniach kadry, poznałem Rafała Niedzielskiego z Wisły i to on wprowadzał mnie do zespołu. On bardzo mi w tym pomógł. Niestety odszedł z Wisły, ale do dziś utrzymujemy kontakty.

Złoty bał się czegoś innego. – Poziomu, który mnie spotka w Płocku na treningach i meczach. I czy będę wstanie mu sprostać – przyznaje. – Trener Bogdan Zajączkowski systematycznie wprowadzał mnie do składu. Po pewnym czasie nabrałem na tyle pewności, że czułem się dobrze i nie miałem już takich stresów przed meczami.

Po dziesięciu latach spędzonych w Płocku Zołoteńko jest traktowany niemal jak wychowanek Wisły. Niektórzy młodsi kibice nawet nie wiedzą, że tak nie jest. Zresztą Złoty szybko zyskał sympatię płockich kibiców. – Płock jest specyficznym miastem i kibice są bardzo zżyci z piłka ręczna. Póki spełniamy ich nadzieje, to zapadamy w ich pamięci. Wierzę, ze ta sztuka uda mi się jeszcze nie raz – mówi.

Zołoteńko w swojej karierze ma występy w kadrze juniorów oraz 25 wystepów w reprezentacji seniorów, w tym udział w mistrzostwach Europy w Szwecji. Z Wisłą zdobył cztery złote medale. – Niestety srebrnych krążków jest więcej – mówi. – Ale oczywiście te złote bardzo cieszą. Podobnie jak Puchary Polski, a zwłaszcza ten ostatni zdobyty w niesamowitych okolicznościach w Kielcach.

Kibice cenią Złotego za jego waleczność, nieustępliwość twardy charakter. Ale także za identyfikowanie się z zespołem. Bywały takie sytuacje, że po niepowodzeniach Złoty siadał na ławce i łzy ciekły mu po policzkach. – Tak było po meczu z Wybrzeżem Gdańsk – wspomina. – Graliśmy u siebie, a to spotkanie decydowało o mistrzostwie Polski. Zaczęliśmy od prowadzenia 6:0, a mimo to przegraliśmy. To bardzo mnie zabolało, bo przecież walczysz przez cały sezon, tracisz zdrowie, jesteś tak blisko, a nie wychodzi.

W trakcie swojego pobytu w Wiśle kilka razy pojawiały się plotki, że Zołoteńko odchodzi z Wisły. –Rzeczywiście pojawiały się różne propozycje, ale nie chciałem póki co zmieniać klimatu i środowiska, bo jest mi tutaj dobrze – mówi. – Pojawiają się też teraz. Jak będę musiał to dopuszczam do siebie myśl, że odejdę z Wisły. Bo my mamy trochę taki zawód jak modelki. Mamy swoje pięć minut kariery i trzeba je maksymalnie wykorzystać. Dopóki mamy zdrowie i formę to zarabiamy na parkietach.
Złoty gra zarówno w obronie i ataku. Ale ostatnio w ofensywie nie wygląda najlepiej. – Rzeczywiście w tym ataku było średnio – przyznaje. – Po kontuzjach ciężko jest wrócić do dawnej dyspozycji. W człowieku zostaje pewna obawa, żeby coś znowu się nie stało. Nie czułem się w nim najlepiej. Ale ostatnio w okresie przygotowawczym grałem w nim więcej i nie wyglądało to najgorzej. Mam nadzieję, że tak zostanie na mecze ligowe.

Rzeczywiście w karierze Złotego był taki moment, gdy więcej czasu spędzał lecząc kontuzje niż na parkiecie. – Oprócz jakiś poważniejszych urazów non stop miałem naciągnięcia, naderwania, zerwania. W końcu trafiłem do specjalisty, który zajmuje się tkankami miękkimi, bo z nimi miał kłopot. Przez miesiąc miałem kurację kroplówkową i odpukać od roku jest spokój. Okazało się, że mam niedobór pewnych mikroelementów.

Złoty przyznaje, że najbardziej na kontuzjach cierpi rodzina. – Bo jak nie gram to się snuję po domu i gdzieś dopada mnie frustracja. Żona mówi, że jak mam kontuzję to najchętniej by wyjechała, do momentu wyleczenia – mówi.

Swoją żonę Annę zna od dziewięciu lat. Poznał ją dzięki Rafałowi Niedzielskiemu, a właściwie jego dziewczynie. Anna się z nią przyjaźniła i obie studiowały w Poznaniu. – Byłem pół roku w Wiśle, gdy Ania przyjechała do domu na ferie – wspomina. – Spotkaliśmy się kilka razy i zaiskrzyło. I iskrzy do dziś. Od kilku lat jesteśmy małżeństwem i wychowujemy 3,5-letnią Pole.

Zołoteńko ma sporo zainteresowań poza piłka ręczna. Ale wolny czas najbardziej lubi spędzać z rodziną. Jego córka uwielbia rowerowe wycieczki. – Worze ją na swoim rowerze i może podziwiać krajobrazy, dlatego jej się podoba – mówi Złoty. Oddechem dla Złotego są spacery z ulubieńcem domowników, labradorem Bziukiem. Od dawna pasją Złotego są komputery. Był też czas kiedy łowił ryby, a teraz przymierza się do zdania egzaminu na patent żeglarski. – To świetny sport i mam nadzieję, że przekonam do niego swoją rodzinę – mówi. Michał Zołoteńko, chociaż na parkiecie niezwykle waleczny i czupurny, zapewnia, że w domu jest łagodny i spokojny. A córka może sobie pozwolić z nim na najdziksze zabawy.

Autor artykułu: Grzegorz Szkopek

This entry was posted on Wednesday, January 30th, 2008 at 1:43 pm and is filed under Archiwa ze Starych Wiadomości. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.

Comments are closed.

Archiwum Stare Wiadomości

Michał Zołoteńko – płocczanin z Tczewa